بشکفد باردگر لاله رنگین مراد

                    غنچه سرخ فرو بسته دل  بازشود

                                          من نگویم که بهاری که گذشت آید باز

                                                                روزگاری که بسر آمده   آغاز شود  

                                                                                      روزگار دگری هست و بهاران دگر   

شاد بودن هنر است.....       شاد کردن هنری والاتر ....      لیک هرگز نپسندیم به خویش

         که چو یک شکلک بی جان شب و روز .......            بی خبر از همه خندان باشیم

بی غمی عیب بزرگی است که دور از ما باد.

کاشکی آینه ای بود درون بین که در آن...     خویش را می دیدیم

آنچه پنهان بود از آن آینه ها.....    میدیدیم  !!!

می شدیم آگه از آن نیروی پاکیزه نهاد

                       که به ما زیستن آموزد و جاوید شدن

                                                        پیک پیروزی و امید شدن

                                                                                شاد بودن هنر است.  

گر به شادی تو دلهای دگر باشد شاد

                             زندگی صحنه  یکتای هنرمندی ماست

                                                   هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود

                                                                                       صحنه پیوسته بجاست